Treść ugody w świetle zasad współżycia

Treść ugody w świetle zasad współżycia W ocenie Sądu Okręgowego m.(...) W., niezależnie od sfery działania, jest podmiotem o wysokim stopniu profesjonalizmu i nie może zasłaniać się nieznajomością prawa. Bezprawna odmowa udzielenia zezwolenia na budowę oraz lekceważenie wniosków pozwanej o przedłużenie terminu na wzniesienie budynku stanowią zdaniem Sądu Okręgowego zespół działań m.(...) W., które doprowadziły do sparaliżowania działań pozwanej, która nie mogła uzyskać kredytu koniecznego do realizacji inwestycji. Sytuację pozwanej pogorszyło wytoczenie powództwa o rozwiązanie umowy, a także nie rozpoznanie wniosku o zmianę umowy w zakresie przeznaczenia gruntu. Również w zaświadczeniu o wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto otrzymywanego przez powoda, strona pozwana wyliczyła je “zgodnie z zasadami obowiązującymi przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy”, a więc tak jak się wylicza wynagrodzenie za pracę, co także świadczy o tym, że wykonywanie prac w Zarządzie przez powoda traktowała jako wykonywanie obowiązków przez pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o pracę. b) przyjęcie, że powódka pozostawała w konkubinacie ze zmarłym I. S. w sytuacji, gdy krańcowo odmienne wnioski ustalone zostały w procesie prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. w sprawie o sygn. akt I C 737/06; Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Definicję tych osób określa art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń, obowiązujący do dnia 20 września 2008 r. w brzmieniu: "osoby prowadzące działalność pozarolniczą - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności", a od dnia 20 września 2008 r., w brzmieniu: "osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania - tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej." Zarzut niedopuszczenia przez Sąd dowodu z dokumentów prywatnych złożonych przez pozwanych w postaci nie poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii był oczywiście bezzasadny w świetle powołanego w uzasadnieniu wyroku orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 1994 r. sygn. akt II CZP 37/94 publ. OSNCP 1994 nr 11, poz. 206. Ponadto z treści apelacji nie wynika - jakich to konkretnie okoliczności miały dotyczyć owe kserokopie co do których powód rzekomo nie zgłaszał zastrzeżeń. Mając na uwadze poczynione ustalenia Sąd Okręgowy wskazał, że powód opierał swoje roszczenie o zapisy ustawy z dnia z dnia 21 czerwca 1990 r. o zwrocie korzyści niesłusznie uzyskanych kosztem Skarbu Państwa lub innych państwowych osób prawnych (Dz.U. Nr 44, poz. 255). Zgodnie z art. 1. ust. 1. cyt. ustawy, jeżeli wskutek czynności prawnej lub decyzji administracyjnej przenoszącej własność lub inne prawo majątkowe na niepaństwowe osoby prawne lub osoby fizyczne osoby te uzyskały niesłusznie korzyść z majątku Skarbu Państwa lub innych państwowych osób prawnych, sąd może oznaczyć sposób i wysokość wyrównania strat, a nawet rozwiązać umowę, rozstrzygając o rozliczeniu między stronami. O tym, kto może wystąpić z przewidzianymi w tym przepisie żądaniami, mowa w art. 2 ust. 1 tejże ustawy, który wskazuje, że może wystąpić do sądu m.in. w sprawach dotyczących sprzedaży budynków i lokali mieszkalnych: organizacja społeczna reprezentująca tego najemcę, którego interes prawny został naruszony. Podniósł Sąd Okręgowy, że budynki stanowiące własność pozwanej Spółki zostały nabyte nieodpłatnie na podstawie przepisów ustawy z dnia 12.10.1994 r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 119, poz. 567) oraz na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o restrukturyzacji finansowej jednostek górnictwa węgla kamiennego oraz o wprowadzeniu opłaty węglowej (Dz.U. Nr 113, poz. 735). Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o restrukturyzacji finansowej jednostek górnictwa węgla kamiennego oraz o wprowadzeniu opłaty węglowej - w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 stycznia 1999 r. - przewidywała w jej art. 21 możliwość restrukturyzacji finansowej polegającej na nieodpłatnym przekazywaniu przez jednostki górnictwa gminom lub innej osobie prawnej zasobów budynków mieszkalnych wraz z towarzyszącymi obiektami infrastruktury technicznej i społecznej na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 października 1994 r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz.U. Nr 119, poz. 567, z 1996 r. Nr 52, poz. 236 i z 1997 r. Nr 6, poz. 32), przy czym termin składania oświadczeń o zamiarze przekazania, określony w art. 3 ust. 1 tej ustawy, przedłużony został do dnia 30 czerwca 1999 r.